macit koper de var filmde, eminim cok da iyi oynamistir.
bi de izleyebilseydim :(

bu kitap üzerine tez bile hazırladım=) romanda beni en çok etkileyen nokta ortalıkçı kadının bulunduğu durum ve oteli gösteren tabelanın aşağıyı göstermesiydi sanırım. filmini de izledim ama hayal kırıklığıydı. karakterlerin iyi oturmadığını ve çok basit bir çekim olduğunu düşünüyorum.

zebercet "garip" bir adam.
fazlasıyla yalnız.
hayatında obsesif davranışları var.
"garip" cinsel istekleri var.
sıkıcı, monoton bir hayatı var.
ama hayatında "hiçkimse" yok.
beklediği, godot gibi beklediği, bir hatun kişi var, hayal dünyası sadece bu kadın. ve onun gelmeceyeğini anladığında.
yapacağı tek şey kalır.
daha fazla bu anlamsız hayata katlanmamak.
tebrikler zebercet.

ayrıca film nefisti.
duyumlara göre cem yılmaz bu filmi bi kere daha çekmeyi dusunuyormuz. merakla bekleriz

yazarlarımız arasında gerçekleri bu kadar yalın ve çarpıcı anlatana az rastlanır.okunması gereken bir roman.

bu ülkenin oğuz atayla birlikte önde gelen iki nesircisinden biridir.
düz yazının adlarından.

aslında ayrı bir başlık açıp değerlendirmek istedim ama gerek yok bukadarı yeterli, nefis bir masal başlangıcıdır:

Deve deveyken, sinek sinekken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, anam beni doğuracaktı. Sancım tuttu sana, koş ebeyi çağır, dedi. Fırladım kalktım; babam huysuzluk ediyordu ama, kim dinler babamı, doğmak istiyordum ben. Ebenin evine koştum; kapıyı çaldım. Kim o dedi bir ses. Ebanım, bize gidecez, anam beni doğuracak dedim. Ebe evde yok, gökyüzüne gitti çocuk doğurtmaya dedi aynı ses. Durulacak zaman mı, koştum eve.

Bizim boz eşeğe atladım, düştük yola. Arkama baktım, bir arpa boyu yol gitmişiz. Hadi yavrum, hadi kızım dedikçe nazlanır. Cebimden çuvaldızı çıkarıp dürttüm; bir tırısta vardık gökyüzünün altına. Bir de baktım ne göreyim, merdiveni yukarı çekmişler. Elimi cebime attım bir kabak çekirdeği çıkardım, oracığa ektim. Kabak çıktı, başladı büyümeye, büyüdü de büyüdü, ucu vardı gökyüzüne. Eşeği köküne bağladım, yapraklarına basa basa gökyüzüne çıktım.

Hayrola dedi ak sakallı biri. Ebeyi arıyorum, çocuk doğurtmaya gelmiş yeryüzünden! . Bak şurada dedi; baktım ebe geliyor. Aman ebanım çabuk, anam beni doğuracak dedim. Kabağın olduğu yere geldik, ne görelim; eşek kabağı yemiş. Eyvah, dedi ebe. Korkma dedim; cebimden bir yumak ip çıkardım, yeryüzüne sarkıttım; erişmedi. Eyvah dedi ebe. Korkma dedim; ipi kopardım düğümledim, kopardım düğümledim, kopardım düğümledim... Aşağıya sarkıttım, arttı bile. Düğümlere basa basa yeryüzüne indik; eşeğe bindik; eve geldik. Anam beni doğurdu.

Kaideleri yıkmak, farklı olmak çabası, ilk ben yaptım sevdası her zaman her şekilde güzel ve iyi değildir, ha iyi, olumlu bulanlar yok mu elbette var...Eski nesil edebiyatçıların eserlerinden bi-haber okurlar için Yusuf Atılgan çok başarılı olabilir ki zira onlar dediğim gibi eski nesli tanımaktan ve onların edebi zevkinden mütelezziz olmaktan uzaktırlar.

melali anlamayan nesle aşina değiliz cümlesinin işlevini hala koruduğu aşikar.
burada alttan alta dem vurduğun süleyman nazif, celal nuri gibi eski neslin nesircilerinin bulunduu konumun tam karşısına yusuf atılgan ve oğuz atay gibi nesircileri oturtman şık olmamış.
aslında sen onların adlarını anmadın burada ama eski edebiyat yeni edebiyat karşılaştırmasının alemi yok çünkü hatırı sayılır çoklukta yeni edebiyatçıların da pekala eski dili ve edebiyatı avcunun içi kadar iyi bildiklerini düşünüyorum.

oğuz atay son dönem Türk edebiyatının en ii romancısıdır. tutunamayanlar modern son Türk romanıdır.
saonrakiler postmoderndir ve dişin kovuğunu doldurmazlar.

yusuf atılgan ise sait faik kadar iyi öykücüdür ve üç güzide öykücüden biridir. üçüncüsü haldun tanerdir vesselam.

güzel kitaptır.

Ripcord'a

Ben ne Oğuz Atay'dan bahsettim; ne de Yusuf Bey'in karşısına o zikrettiğin isimleri koydum. Elbette bir kıyaslama yapıyorum; ancak Yusuf Bey o isimlerin altında yalnızca ezilir. Hem Nesir denince akla illa ki nesirden başka bir şeyle uğraşmamış sanatkarlar mı gelmeli!

Oğuz Atay'a gelirsek, hedefini gerçekleştirdiği için kutlamalı onu. Kendi zamanı içinde Avrupa'da olup da Türkiye'de olmayanları bir kitapta toplayarak adını edebiyat tarihimize yazdırdı. Türkiye'de çığır açmış gibi gözükse de Atay bir ekolün yaratıcısı değil de bir ekolün Türkiye şubesi olur ancak...Bir romanını okudum ki, herkesin malumu eser, bir tanesini daha okumak istemedim...Kısaca şunu söyleyeyim, edebi teknik=edebi zevk/üstünlük değildir...Alev Alatlı'nın kitabı da teknik bakımdan takdire şayandır; fakat ne kadar edebi olduğu, nasıl bir edebi üslubun ürünü olduğu tartışılır.