sevmek gibi geliyordu her şey,
sevmek gibi gidiyordu kadın
adının anlattığı,canın teni yakmasıydı,
bir bulut evet ama aslolan
bulutun suyu yağmasaydı...

bir insanı sevmekle başlıyordu her şey
ve boşanmak için
en az iki şahit gerekiyordu

Tüm şehir ağladı sen gittin diye
Mecbur musun hep en uzağa gitmeye

serbest çağrışım..

eğer birine aşıksam ve onun yanında mutluysam bu ilişkinin sadece 1 hafta süreceğini bilsem bile giderdim... herşeyi bırakıp giderdim...pişman da olmazdım. o bir hafta da belki de bir daha hayatım boyunca olamayacağım kadar mutlu olma ihtimalim çok fazla çnk...

birini kaybetmekle başladı herşey

her şey birdenbire oldu :)

ben masumum hakim bey.

her gidiş bi kaybediştir!!bitmeye yüz tutmuş bi ilşki veya çıkmazda olan bi ilşki sadece acı werir!!

birini sevmekle başladı her sey
suya yagmurun karısması gibi
aşk adına veriim sözlerin
kendi kendime terk edilişi gibi
birine aşık olmak gibiydi
seni en güzel şarkılara aktarışım
bir çağrışım yüreğimdeki
sana duydugum başkalaşım
birini sevmekle başladı her şey
senle anlam kazandı onca yaşım
ve bundan sonra ki hayatım
seni kaybetmemek için savaşım....


son bir dkda yazılmış naçizaane bir şiirdir

neden hep kaybedilmeli ki???

ve her gerçek sevgi gibi sonsuza dek sürdü bir şekilde

birini sevmekle de bitti hayatım

birini sevmekle başlıyordu
biterken ümitlerim kendimi kaybettiğim terk edişlerde
hayatıma girdin sen şimdi yeniden başlarken sevmeye
gönlüme esti ılık bir sam yeli
aşkmıydı adı sevgi mi yoksa kendinden fazla bir insanı düşünmek mi
çerçevelere sığıdıramadım gözlerindeki ümidi
rengi soluk acıydı hayatımın şimdi puslu bir gri
şimdi senle başlayacak mıydı sevgiler
şimdi senle yeniden sevebilme ümidi
bir seni sevmekle başlayacaktı kalbim
anlarmısın bilmem...

01,01,2007 16,35

aslında hersey birini sevmekle başladı...
sonra herseyin çok güzel gittiği bir anda terketti...
nedenini çok çok sonradan çözdüm, babası ile olan ilişkilerini anlattıyordu birisnde ve dikkat etmemiştim ben oysaki buna,
Çocukluk günleri romantizminde babası ile olan ilişkisi yolunda gitmemiş ve tutkulu baba kız romantizmi hüzünlü ve acılı bitmişti. İşte bu kızda gülümsemesi dudaklarının kıvrımında kalakalmış aşk dalgını mutsuz büyük kızla dönüşmüştü maalesef. İlk sevgilisinin ihanetini, vefasızlığını hiçbir erişkin dönem aşkı unutturamamıştı ona.Hep o güvensizliği, vefasızlığı görmüş ve bir türlü bilememişti kimi ve neden aradığını.Babasının aşk ve nefret karışımı imgesi kafasının içerisinde bir yerde her yeni sevgilinin suratına yansıyarak onu ürkütürdü.Her şey yolunda giderken bile Sinderalla ürküntüsü ile ayakkabılarını arardı gece yarıları. Babası onu terk ettiğinden artık o terk eder olmuştu erkeklerini önceden. Zira İlk aşkı - babası ona sevmeyi değil sevmemeyi ve gerektiği zaman (!) terk etmeyi öğretmişti. Babasız aşklar böyledir işte.Ama aşkının peşinden koştururken dizlerinden ve ruhundan yaralanan o küçük kız, büyüdükçe yaraları kabuk bağlar ve her sevgili tekrar tekrar kanatırdı o yaraları sebebini anlamaksızın.
Dünyadaki tüm küçük Elektralar* babalarını belki de annelerini öldürecek kadar sevebilirler. Yeter ki babaları onların aşklarını öldürmesin. Babasız aşklar yaşamasınlar.
*Yunan trajedyasında babasına olan tutkulu aşkı nedeni ile annesini öldüren mitolojik kahraman.

[http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=5951]

bişeyler başladı birisini sevmekle ve herşey bitti yine birisini sevmekle

vala nasılsa herşeklde pişman olmaktan korkucaaz hayat hiç bişeklde aynı kalmıyo herşey değişio ozaman koca bi şehri arkanda bırakıyor olmak çokta önemli olmamalı...

koca bi şehri arkada bırakabilmek değil bence zor olan.arkada bırakamamak.

sevmek bir halkı sevmekse aşk o zman sevmektir:d