Hayat insanı sık sık kavşaklara getirip bırakıyor.
Bir kavşakta şu önemlidir:
1. Tercihini kendi bağımsız, özgür, bilinçli iradenle, başkalarının hakkına, hukukuna da saygı içinde mi yapıyorsun...
2. Yoksa, ama gönüllü ama mecburi, zorla, bir başka iradenin boyunduruğu, baskısı, arzusu altında mı tercih yapıyorsun?

Birincisi; öyle kitabi, şabloncu, ezbere değil, hakiki cumhuriyetçi değerler açısından da, demokrasi kültürü bakımından da, sadece kanuna değil, esas hakka, hukuka ve vicdana dayanma bakımından da harikadır.
İlke, itiraz ve isyan ile başkasının değerlerine saygı gibi bir sentezi mevcuttur. Öyle olmasını dert edinir.
İkincisi de, görüldüğü gibi kabaca iki renk taşır:
1. Dayakkavşak
2. Yavşakkavşak


Dayakkavşak, memleketin nice güçsüzünün, ister işçi, memur, ister topraksız veya yoksul köylü olsun, ister inancı, mezhebi yüzünden veya etnik nedenlerle hırpalansın, ister işsiz, umutsuz bulunsun, ister yaşı, cinsiyeti, eğitimi (eğitimsizliği) yüzünden aşağılansın, ister statüsüyle, rütbesiyle alt veya ast olmakla kalmayıp bir de aşağıda sayılsın... işte onların maruz kaldığı haldir.
Hayatının çoğu teslimiyetle, kabullenmekle, ittirilmekle, baskı ve dayatmaya katlanmakla geçer.
Tabii ki; dayakkavşak nüfusun önemli bölümü de; bazen inancına, bazen mezhebine, bazen milliyetine, ırkına, bazen hepsine birden, bazen erkekliğine, bazen eline geçirebildiği imkân, yetki veya fırsata abanıp başkalarını, ötekilerini dayakkavşakta sıkıştırır.
Bu aynı zamanda, maruz kaldığı ekonomik, siyasi, toplumsal, manevi, insani şiddete karşı çıkmadan, ona boyun eğerek, başkasına şiddet ve baskı uygulayabilme gibi bir tesellidir.
Gururu kırılmışların elinde kalan tek gurur yoludur adeta!
Bu zincirler i kırmaya çalışan, bu zincirleme insani kaza dan kendini, bedenini, aklını, vicdanını, eylemini çıkarmaya çalışan ise daha açık şiddet ve daha sert baskının tehdidini, cezasını ensesinde hisseder.
Ense değil sadece; her nefesinde, her inleyişinde...

Yavşakkavşak ise, artık kime hangisi yakışıyorsa, bazen daha cemaatçi, bazen daha çağdaş veya daha liberal, bazen sözde devrimci, bizim sektörde ise epey tiksindirici bir şeydir.
Gönüllüdür.
Neşelidir.
İnsan olarak varlığı, haysiyeti, işi, ruhu üzerindeki maddi, manevi otorite ile şiddet i asla umursamaz. Tam tersine, o şiddetin, o hiyerarşinin, o silsilenin gönüllü bir parçasıdır.
Zinciri bizzat kendi rızasıyla, kendi elleriyle, güle oynaya takmıştır.
Bazen, kavşakta herhangi bir güce itiraz ederken, diklenirken dahi görebilirsiniz onu; dikkatlice bakarsanız, bu kez bir başka güce yamanmıştır.
Yamanma ve yaranma; omurgasının kadim, kesif, derin yarılmasıdır.
Omurganın kırılmasıdır.
Dayakkavşak taki nice umutsuz, çaresiz veya sersemlemiş gibi boynu bükük görünmez; tam tersine havalıdır, afilidir, cakalıdır.
Boynu içeriden bükülmüştür, fikri, kalbi, vicdanı bükülmüştür aslında.
Baskı, dayatma ve şiddetin, biat ve itaatin bir türlüsüne karşı görseniz dahi, her türlüsü değildir derdi.
Eğer öyle bir şey varsa, bir tehlikeyi, riski göze alırken dahi, bir yandan da başka bir güçten ödül beklenir büyük ihtimalle. Maddi, manevi... izzet, ikram, itibar, şefkat, lütuf, taltif, imkân, mekân, makam, şöhret, şerbet... Artık ne ise.

Hayat, tabii ki bağımsız, özgür iradelerin çoğalmasıyla ama esas dayakkavşaktaki kitlesel uyanışlarla, dönüşümlerle, sıçramalarla daha insani, daha adil, daha demokratik bir menzile doğru yol alabilir.
Yavşakkavşaktakiler ise, belki zaman zaman hayatı yumuşatır ama genellikle cıvık, cılk bir şey kalır elimizde!

birşey söylemek için açtım bu başlığı;

medyanın herhangi bir dönemde pohpohladığı kim var ise; o yavşakkavşağı seçenlerdendir.

yazar
asker
bürokrat
hukukçu
futbolcu
din adamı
vb...

pohpohlananlar kesin yavşakkavşaktadır

nacizane görüşüm...

bu arada Umur Talu'nun bugünkü yazısıdır

nedense kavşak diyince viraj
yavşak diyince bizim sülo geliyo aklıma =))