KALBİM UNUT BU ŞİİRİ


Uğuldayan ve hep uğuldayan
bir orman kadar üşüyorum şimdi
yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda
yanlış ve zehirli çiçekler açıyor
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık
Su ve ses kadar beklediğim
ne kaldı geride, bilmiyorum
uzanıp uyumak istiyorum gölgeme
ve sarınmak o kocaman gözlerin
uğuldayan rüzgârlarına
Bir acıyı yaşarım ve zehrinden
çiçekler üretirim kömür karası
uçurum kadar bir yalnızlık
yaratırım kendime, atlarım
Anısı yoktur küçük rüzgârların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok
büsbütün viran oldu dağlarım
ezberimdeki türküler de savrulup gitti
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış, daha baştan yanlış
bir şiirdi bu, biliyorum
ve belki ömrümüzün yakın geçmişi
bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
Kalbim unut bu şiiri


Ahmet TELLİ

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.

Nazım Hikmet

Seziyorum ki kaçacaksın..
Yalvaramam koşamam
Ama sesini bırak bende
Biliyorum ki kopacaksın
Tutamam saçlarından
Ama kokunu bırak bende
Anlıyorum ki ayrılacaksın
Çok yıkkınım yıkılamam
Ama rengini bırak bende
Duyumsuyorum ki yiteceksin
En büyük acım olacak
Ama ısını bırak bende
Ayrımsıyorum ki unutacaksın
Acı kurşun bir okyanus
Ama tadını bırak bende
Nasıl olsa gideceksin
Hakkım yok durdurmaya
Ama kendini bırak bende.

AZİZ NESİN

MIDEM UNUT BU ŞİİRİ


Guruldayan ve hep mırıldayan
ormandaki bir kurt kadar açım şimdi
soğuk sular var sadece boğazlarımda
yanlış ve zehirli kır pideleri açıyor
Karşımdaki kocaman kır pidesi salonunda
Ayran ve lahmacun kadar beklediğim
ne kaldı geride, bilmiyorum
oturup yemek istiyorum iskemleme
ve sarınmak o kocaman iskenderin
acı sosunun rüzgârlarına
Bu acıyı yerim ve zehrinden
börekler isterim kömür karası
öğle yemeğine gidememenin verdiği yalnızlık
yarım saat kala atlarım
peşindeyim açlığın rüzgarının

Kebaplarım yok artık turşularım yok
büsbütün viran oldu baklavalarım
ezberimdeki yemeklerde de savrulup gitti
ömrümün karşılığı kalmadı tenceremde
midemde aç bir insanın gümbürtüsü

Yanlış, daha baştan yanlış
bir şiirdi bu, yemek kitabı değil biliyorum
ve belki midemize yakın geçmişi
bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
Midem unut bu şiiri


antinick(bugun kahvaltı yapmadım ve öğle yemeği yemedim de:)

İçimde Çok Fazlasın

Ne zaman
Bir yerde ayrılıktan söz açılsa
Gözlerimin önüne gidişin gelir
Yorgun bir geceyi aydınlatır güneş
Yastığıma yokluğun ilişir...

O geceden beri
Güzel bir uykuya dalamadım henüz
Acaba
Ayrılığı çok mu büyütüyorum dersin?
Kim bilir..
Belki de içimde çok fazlasın
Giderken durdurduğun zamana söyle
Seni içimden ayıklasın...



Okan Savcı

SON BIRA IÇIN(ESINLENME)

BAKIYORUM KI SIZACAKSIN
HIÇ BAKMA TUTAMAM
HESAPTA KALDI BENDE
BILIYORUM KI YIKACAKSIN
TUTAMAM KOLLARINDAN
LEŞ GIBI ALKOL KOKTU BURA
ANLIYORUM KI KUSACAKSIN
SARHOŞUM YIKILAMAM
ABSULUTU BIRAK BARI
DOYMUYOSUN IÇECEKSIN
EN BUYUK ACIM OLACAK
AMA RAKIYI BIRAK BENDE
ANLAMIOSUNKI YUTACAKSIN
ASPIRINI BIR BARDAK SUYLA
AMA BARDAĞI BIRAK BENDE
NASIL OLSA KIRACAKSIN
HAKKIM VAR ISTEMEYE
SON BIRAYI BIRAK BENDE

antinick(gece alkol ve bir arkadaş)

Dostları Olmalı İnsanın

Dostları olmalı insanın,
Aynen gemilerin limanlari gibi
Zaman zaman uğradığın
Yükünü boşalttığın
Dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda

Sonra açık denizlere uğurlamalı seni,
Geri döneceğin günü bekleme umuduyla
Bazen rüzgara o açmalı yelkenini
Yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla
Halatlarını çözmeli
Seni çok ama çok özlemeli

Dostları olmalı insanın,
Ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen
Düşünmediklerini düşündüren
Seni bir cambaz ipinde güvenle tutabilen
Gerektiginde senin için ateşi yutabilen
Yolunu ısıtan ustan olmalı,
Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini
Sana verebilmeli soğuk bir kış gününde
Üzerindeki tek gömleğini.

Oğuzkan Bölükbaşı

Yokluğun zehirli zamanlar

Varlığında koyduğum her tuğlayı hiç düşünmeden parçalarım

Düşünemem başka seyleri

Yokluğun ağır

Varlığını bilmediğim zamanlar gibi

Saniyeler zehirliyor beni

Ses vermezsen

Burdayım demezsen

Karışırım yokluğa bende

Pamuk ipliğidir hayatım

Tutmazsan tutunamazsam

Biz olamayız

Zehir karışır kanıma ve senin için artık ben olamam


Zuhal Y.

bir tane de benden..bu şiiri çok severim..

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
Her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa
Bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse
Ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de
Yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka
Hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler.
Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
Ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü
Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini
Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki
Onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan
Kadınları güzelleştiren herhalde onlardı
Tükürsem cinayet sayılır diyordu birisi
Tükürsek cinayet sayılıyor artık
Ama nerede kaldılar, özledim gülüşlerini onların
Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara
Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense
Ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar
Alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor
Kanımın pıhtılarında güllerin serinliği
Ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki
Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük
Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
Okuduğum bütün kitaplar paramparça
Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma
Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent
Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum
Sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler
Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma
Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor
Ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere
Kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak
Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık
Biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri
Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu
Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük
İçimde zaptedilmez bir kırma isteği
Dizginlerini koparan bir at sanki bu
Soluk soluğa kalıyorum her sonbahar
Ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
Bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
Bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
Ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim
Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa
Bir gün gelirsek hangi kent güzelleşmez
Şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı
Geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye
Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür
Sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak
Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük
Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
Bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa
Bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem
Oysa ne kadar sakin sokaklar, bu kent ve bütün yeryüzü
İpince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne
Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz
Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün...

ben alkışladım benn :)

kim yazmış?

ahmet telli :) belki yine gelirim..

Ay tutuldu az önce-

Hayır hava yaz değil..
güneş açmıyor....
kar yağıyor bak bende
fırtına var..savurdu...
kar ve buz bir arada...
zira aldatıyor
mevsimler...
suçlu biziz
bakmayalım güneşe.....


ben yazdım.

kadın erkek sütüne

aynı Enstrumanın
farklı telleriyiz biz

(ben yazdım)

akşam akşam gene mal oldum ya nereden buldunuz bu şiirleri mahvetitler beni



bunu dinleyin buna göre yaşamaya çalşıyorum belki böle daha az düşünürüm

SÖZ / DE SARARIR

Olur, aramam seni ve kimseyi
Anıları pas tadında bırakırım
Konuşacak ne kaldıysa kalsın
Susmaktır birşeylere saygılı kılan

Ayrılık da bir olanaktır bilirsin
İnce bir sis, bir hüzün örtüsü
Dumanlı bir ıslık yakışır şimdi
Dudaklarıma, bırakıp giderim

Söz / de sararır biterken bir aşk
Kediye iyi bak çiçekleri sula
Diyorsam da aldırma sözlerime
Alışkanlık işte başka birşey değil

Söz / de sararır biterken bir aşk


AHMET TELLİ

SAVRULAN KÜLLERİ ÖMRÜMÜZÜN

Bir kızın kocaman gözlerinde gördüm
bulutların dağlara sessizce çöküşünü
Çocuksu susuşları gördüm, kırılan sevinci
Ve kalbimi puslu yamaçlardaki pusulara saldım
çobanlar çoktan inmişlerdi ovaya
bense yapayalnız bir ağaçtım doruklarda

Harelenen sularda bir yanık kokusu
ve uzun boyunlu bir kızın gülümseyişi
Işık zamana bağlı zamansa onun
kocaman gözleridir artık
Anladım tarih de yazılmaz
bir aşkın sayfalarına düşmüyorsa gün

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir
deryalara savrulup çöllere düşmüştü
Bir duman tütüyor yine hangi kent yandı
hangi sokakta vuruldu sevgilim
Bir demet menekşe bir avuç toprak
burkulan bir yürek miyim hep

Sesimde bir yanma bir kekrelik
uzayıp giden bir çöl yalnızlığı
Gazeteleri okumuyorum başım dönüyor
sulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şey
her şey bir yolculuğun hüznünü taşıyor
gidip de gelmemek üzere bütün yüzler

Puslu yamaçlarda bir çakal gölgesi
bir dağ suskunluğu yürüyor kentlere
yenilen biz miyiz yoksa aşklar mı
bir kızın kocaman gözlerinde görüyorum
savrulan küllerini ömrümüzün
Bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum

Ölümden şikâyeti yok ölüp gidenlerin
ama bir kızın kocaman gözlerinde yangınlar çıkıyor
Acılar dehşetli kinlendiriyor beni
Kabarıp duruyor içimde, kabarıp duran bir okyanus
yurdumu arıyorum batık bir tekne değilim
yurdumu arıyorum kızgın küller ortasında

Gün biter gülüşün kalır bende
Anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
Yarım kalan bir şiir belki de
Aykırı anlamlar arayıp durma
Güz bitip sular köpürür de
Kapanmaz gülüşünün açtığı yara
Uçurum olur zaman her gece
Her gece yeni bir savaş baslar
Acı ses olur, ses deli yağmur
Sığındığım her yer adınla anılır
Ben girerim sokağı devriyeler basar
Bir de gülüşün eklenir kimliğime.
...

başlık ahmet telli için açılmış...ama maaaşallah her şairden şiirler konmuş...ilginç tabi

eklediğim şiir ahmet telli'nin...

sana demedim zaten :)
biliyorum ahmet tellinin şiiri olduğunu.az biraz şiir bilgim var :)))