kanıyorum....
bir yanardağ nasıl yanarsa
işte öyle kanıyorum...
sevmişim seni
bilinmezliğin ötesinde
sevmişim seni
düşlerime saldırırken gerçek
canımı yakarken gerçek
ayrılık seslerine kurban ederken geceyi
sabaha duruyorum
biat ederken Tanrı'sına insanlar...

2.
Sevmişim seni
bahar yazda sevişirken
tokatlarken gökyüzünü kuşların kanatları
ağlayan göğün altında
el ele iki sevdalı

3,
Sevmişim seni
bir çıplak çocuk gibi umudu gözlerinde büyüten
ve pirinç dişleriyle yaşama gülümseyen
umut tadında,bahar tadında
sevmişim seni
çekip giderken yüreğimden hüzün....

ey peri kızı
ey ''şiirlerimin imgesi''!!!!

devrik cümleler altında kalmaktan kanayan bu yürek
şimdi deli bir düş görüyor
sen yamacında yaşamın
ben kıyısız bir kentin,denize küsmüş ozanıyım...
tüm sesimle bağırıyorum
''SENİ SEVİYORUM''


basamakları çıkarken bir bir
düşleri çalınmış
bir ana ürkekliğinde
bir ağacın kavuğunda sabahlayan
yavru kuş telaşında
bırakıp kendimi
göçüyorum işte
bir sürgünden
başka bir
sürgüne......

ben
büyütüyorum içimde özlemlerini!

usumda çakılı durur gülüşün...
bir turnanın ezgisinde
bir martının kanadında
bir çağlayan coşkusunda
kan taşır bedenime pınarların...

sevgili!
sessizlik olurum bir an
çöker üzerime yalnızlığın
yanık bir türkü olurum

belki ılık bir yağmur olur
yağarım şehrine
ya da
bir yaprak misali
deli bir rüzgarla
düşerim önüne

hüzünlü anlar taşırım gecelerine
üzülme!!
satırlarım doğurgan...
bir gün kucaklaşacağız seninle
yüreğimizde muştuladığımız sevdalı günde!...

kuşlar gitti

herkes sildi

şiir bu defa bittii

eyvallah....

son şiirler derken?

yazmamaya karar verdim...
artık yazmıyorum

ŞİİR UYANDI

Kendi suretinden gizlenen bir insan dolayıp kalemime
Dün gece bir şiir yazdım
Uyandıramadım bir türlü
Ölüydü sanki büyümekte olan çocuk( ŞİİR )
Gözleri maviydi,ıslak mavi( DENİZ )
Adını hep cebinde taşıyan bir ben olup defterimde
Dün gece bir şiir yazdım
Sabah uyandıramadım
Uyanmadığından değil
Öyle güzeldi ki dudak büküşü
Gizlenip perdenin arkasına saatlerce şiir okudum bu sabah

Yazar Çiğdem Sinlenmez

ona öyle karar verilmez, kendiliğinden illaki yazdıracaktır sana...
;)

kalem-kağıt isyan eder
yaptığın haksızlığa...

üzülürüm ben şahsen..

suç bende değil
şiiri götürende

neyse işte
melankoliye gerek yok dimi...

belki var

ANLAMSIZ

yaşayabiliyorsan
yırtıp atsana yazdıklarını
yazılarını yaşadığın sürece
aktarmanın bunu boş kağıtlara ne anlamı var
içindeki sen akıp çıkmıyorsa beyaz boşluğa
dünyanın içindeysen
sen ve yazın
ne anlamı var kalabalık olmanın?

Yazar Çiğdem Sinlenmez

şiir varsa eğer içtedir..bir başkası onu götüremez..
götürmemeli..

giderken ardında
vardır bıraktığı
suçlama o kadar
yazdıracaktır. . .

SURET

Üşür yürek
Sığmaz geceye
Dağılan saçlarıdır yaşamın
Sen düzeltmeye çalıştıkça
Yüzüne düşen...
...
Bitmez gece
Korkar bir rüyaya uyanmaktan
Ya tutamazsa ellerini
Bahara kapılıp giden gündüzlerin?
Şiirim şiirinden kopar da
Ya yalan baharlar isterse yüreğimden?
...
Anlamını bulamam
Sen istediğin kadar sorgula olanları
Üşürsem
İstediğin kadar sıcak olsun uyanışların
Yetmeyen bir ağlayış değil ki
Ya da yüreğimi ısıtacak sözler...
...
Değilsin
Hiçbirini verme elindekilerin
Bir duvar olsam yıkılmam gerek
Kendi bildiğim anlamda yıkarsan beni,
Göreceksin içerde bir ben daha gizli...
Görülenden de güzel belki.
Ama hiçbir göz bu ışığa dayanacak
Bu güzelliğe alışacak gibi değil...
...
Vermeden elindekileri
Öldürmeden beni
Al eline yaşamı
Topla yüzüne düşen saçlarını
Gördüğün suretimdir
Aslolandan gizli...

Yazar Çiğdem Sinlenmez
25.06.1997

Sihriydi tutkuların. Şiir bitti!
Solunarak süzülen tılsımı kalmadı gönlün..

Şiir bitti! Kurudu esin çağlayanı umudun
Dindi suların tendeki çılgın uğultusu
Öpüşlerden düşlerin filizleri yolundu
Kimse ağlamıyor özlerken..

Şiir bitti! Uçukladı dudakları sevginin
Bakışlar yapayalnız, yalnızlık çırılçıplak
Gülüşler kuşsuz, kıvılcımsız
Can bitkin, dil tutsak..

Şiir bitri! Bulandı yüreğin özgür sesi
Teslimiyet başıboş
Yiğitlik evcil
Onur sessizce köreldi gözevlerinde
Dişlerin arasında bilendi küfür: paslı, keskin
Oyuncu arsız, seyirci bezgin
Ne dövüş soylu ne seviş
Çığlığı duyulmuyor sevincin..

Şiir bitti! Söndü içtenliğin güven ateşi
Sevgilin zehrin kılabilir gizemli anıları
Dostun katilin olabilir
Nefret hırçın, şefkat uyuşuk, merak sinsi
Acının sırdaşı ayrılıklar uluorta kudurgan..



Şiir bitti! Soldu içli sesin beslediği tomurcuk
Alaycı çalgıcılar dökülüyor şarkılardan
Hüzün sürgün, aşk yılışık..

Şiir bitti! Dindi rüzgârı tükenmez gücün
Ağıtlar yetinı, türküler öksüz
Zalim yaradana pervasız, mazlum ölümüne çaresiz..

Şiir bitti! Soğudu tezcanlı yüreğin yanardağı
Ne dövüşün külhanı kaldı ne sevişmenin
Suskunluk kanıksandı, kabalık azgın
Ne Dadal'a sadık halk ne Karacaoğlan'a
Sokakta sabrın tiryakisi ruhsuz bir kalabalık..

Tek umut ki - yaşam bitti demeye varmıyor dilim -
O da çocukların sesleri..

İsyan edin isyan edin isyan edin!

Ben yapamadım...siz yapın

İçimdeki ben

Kim susturabilmiş yüreğini
Kim değişebilmiş istediği anda
Ne desen boş ne desen yalan
Kim kurtarabilmiş ruhunu hayattan
Ne koyun gibi yaşamak ne kurt gibi
Ne kaybolmak ortadan
Sinsice işlerken içimize duygular
Hangisi söker
Sen istediğin kadar de
bitti bıraktım diye
bak bakalım onalr senibırakır mı
bilemezsinki bu sana karşı bir hayat tuzağımı

Sen istediğin kadar bitir film bitmedikten sonra.........

şimdi yazdım kusurlarım affola!!

şiir bitmesin...

YENİDEN HÜZÜNLE

İşte yine can sıkıntısı
bana bir şiir yazdıracak.
Tırnaklarım uzamış,
İçimde yaralı bir aşk.

İçimde yaralı bir aşk
ve birkaç piyes ölüsü,
birkaç gözyaşı kırıntısı,
intihar gelgiti birkaç.

Sırtüstü uzandım dünyaya,
odamın ampülüne bakıyordum,
ampulün bağlı olduğu borunun
tavanda kıvrılışına.

Tavanda kıvrılışına
birkaç damla gözyaşının
birkaç damla tentürdiyot,
kalbim ağrıyordu, bir yaz-
günü düştüm sokaklara,
karanlık sokaklara düştüm,
bir yaz gecesiydi galiba,
ürpererek indikçe bayırlardan,
kimsesiz ve boş alanlara,
çaresiz, bomboş bir cesettim,
bir suyla dolu bir kova
olarak kalmışım dünyada.
Herkes kim bilir nerdedir-
şimdi? sevgilim...Kim bilir-
nerdesin?
Kalbim -ki bir gün durur-
var mıydı acaba?
Ölümü ve tuzlu
fıstıkları unutmadım,
bayat tuzlu fıstıkları.
Sarhoşlar kusardı bir de
ben varken orda. Dünya'da.

Bir savaş ve hüzün korkusuyla
kahvelere dolardı insanlar
Sevgilim! Sevgilim!
Kanayan yerim benim
çürük yumurta, bayat pastırma
ve
bamya yenilen bir lokantada
mareşal fevzi çakmak, koca yusuf
dünya güzeli fatma
dostumdular.
Ben o şehirde yalnızdım
bunu kimseler bilemez
gidip gidip rıhtıma
dururdum.
Kör bir dilenci vardı, o da-
dostumdu, beni-
evlendirmek isterdi kızıyla.
Ben içimde bir acıyla
boyna bir resim yapardım.
Sarı kurdeleli kızlara-
hikayeler anlatırdım hatta
uzak dünyalar ve
albert aynştayn hakkında.
Onlar
uzun uzun susarlardı.
Güzelim kızlari Hürriyet-
gaztesi okurlardı
Ses ve Hafta.

Her şey o kadar birbirinin
aynıydı, hayat-
akıp gidiyordu sıkıntıyla.
Domino taşlarına ve
bir nehrin akışına benzeyen
cesur ve genç hayat. Akıp giden.
Kitapçı vitrinlerini
ve
alanları hızla eskiten-
hayat, bazen-
beni heyecanlandırırdı.
Yağmurlu, ıhlamur ağaçlı bir yolda
kocaman, eflatun, bir güneş
tıkanırdı gırtlağıma
onu karnıma sokardım.
Güneşi, göğsüme ve karnıma.
Akşam-
beni bulurdu bir koyda.
Kırlara doğru
koşardım bir bağırtıyla.
Az önce ıslanmış kırlara,
serin ve bereketli,
her zaman bağışlayan,
o taze, ve hüzün-
anası kırlara...

Sevgilim! Sevgilim
Gece-
yürüyor,
Dünya-
yürüyor ordularla.
Kitaplarla ve matbaacı-
çıraklarıyla. İçimde-
bir dağ çeşmesi akıyor...
Sabah oldu oluyor anında-
eski, külüstür, kömür-
yüklü sarı bir kamyonla
yanında durmuştuk, orman-
battaniyeliydi hala.
Bir hastane odasında-
sabaha karşı, yaralı-
bir onbaşı gibi uyuyordu.
Sabaha-
karşı bir hastane odasında-
aklıma çanlar geliyor.
Bir adam-
kesik çocuk başları satıyor.
Yeniden
hüzünle başlıyorum bir
romana...