Trajedik Şiir

Gözlerin!
Sana mı ait,
Yoksa ödünç mü aldın gökyüzünden?

Peki ya yüzün;
Hangi denize d ü ş m ü ş
Yanağının kenarında ki yakamoz?

Yüzün düşmüş gözlerime,
Ya da gözlerin mi düşmüş düşlerime?

Yağmur düşmüş yüreğe,
Yüzün gözlere.
Bir gül düşmüş dudağa;
Düş belki
Çiğ düşmüş yanağa….

Bir aşk düşmüş yol kenarına
Bir yaşam toprağa;
Yağmur misali
Kaldırım düşmüş aslında,
Bir beden düşmüş kaldırıma.......

Aşk düş!
Düş aşk!

Her şey düşmüş;
Ben düşmüş,
Sen düş……

Oysa…

Uyusak da düşmüş,
Uyansak da……


Nedja İvanic

İkinci Çoğul Yalnızlık


Bi gülücük borç versene amca!

........

Ah çocuk,
Ödünç versene saçlar ı m ı (!)

Bir zamanlar pas tutmuş aynalarda öper d i m,
Islanmış yalnızlıklar ı n ı (!)

Çocuk,
Kapama gözler i m i.
Yumma sakın
O küçük eller i n i.


Sus çocuk,
Ağlama!
Bırak sakallar ı n da kalsın,
Büyümüşte küçülmüş yan ı m.

Sen şu amcaya
Bi öpücük borç versene bakalım.

Annemi gördün mü ayna amca?

Ah afacan kahroluşlarım.......



Nedja İvanic

Gölge Oyunu



gelir gibi oluyorsun
oysa
uzuyor gölgen

gider gibi uğurluyorum sesini
buruşuk bir merhabanın cebinde
hoçakalıyor gölgem


duydum ki oralarda
telaffuzu yasak bir merhaba
sürüyormuş izini gölgenin

susar gibi oluyorum
ıslanıyor gölgem


Nedja İvanic

Her şey düşmüş;
Ben düşmüş,
Sen düş…

çok güzel...

eklendi mi bilmiyorum ama benim beğendiğim ender şiirlerdendir:

yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

insan saatlerce bakabilir gökyüzüne
denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
kopmaz kökler salmaktır oraya

kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

insan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına
insan balıklama dalmalı içine hayatın
bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
değişmemelisin hiçbir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana.

ataol behramoğlu

rüzgar ıslık çalıyor gecede..
köpek hırlıyor, karanlık...
bir şey çekiyor beni...
döne döne gitmeye...
belli ki, var zamanın
ne istesem, yaptın, çünkü..
gezeceksin yabanları.
hissetmekten anlamayan.
taşıt ölü, biz canlı.
hava alayım camdan biraz..
uyandırsın hem, birazcık
asla açmam radyoyu
bombok çalıyor... yani..
güzel elin sikimdeyken...
çok hoş oluyordu..
ve madem bitti artık bu..
elde var sessizlik.
taşıt ölü, biz canlı.
hadi, mandolinler, çalın

Arizona Dream

senin beğenmiş olmana bağlı aslında...
ya da... her neyse işte... :)

Yitirilen...

Ola ki, yürürüm bir başka aşka
ya da! yürürüm mavi olmayan bir gülüşe...

unutma ki tek aşk olduğum sensin,
âşık olduğum değil...

Karanlıkla süzülüyor içime yıkım.
dur diyorum,
yıkılıyorum.
uçurumları başucuma koyuyorum sonra,
okşuyorum saçlarını rüzgarda...
sıcak, ılık bir koku siniyor yüreğime.
gitme diyorum. gitme! düşüyorum...

sonra beni soruyorlar bana,
tanımıyorum diyorum. daha hiç karşılaşmadık
aynı çizgide, bilge susumu dinliyorlar, ben sustukça.

yazık, bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar.
önce bir bir, sonra hepsi...
sonra mı? bir ben kalıyorum, bir de yalnızlık.

uçurumlar... yıkımlar... ben ve yalnızlık.

Zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi yatıyoruz yan yana.
öpüşüyoruz, sevişiyoruz da hatta.
her şey oyunun yasaklarına uygun bir yasak oluyor sonra.
tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz; telli kanlı düğün işte...

Üşüyor saçlar...
biliyorum.
dargın mısın?
bu baharda mayısa bıraktığım gibi misin hâla?
vurulmuş çocuk gibi büyümemiş yüreğinde hüzün,
hala kaçıyor musun ağlayarak?
gözlerini bırakarak birilerinde...
hala ellerinden tutup sevgileri,
dipsiz kuyuya salıyor musun ağlayarak?
küçücük bir dokunuşla, son sevilen olabiliyor musun?

kendin kadar aklımdasın:
Hala öyle savruk bir gök,
hala öyle yerini yurdunu yatağını bulamamış bir mavi !..
ve aşkını şaşırmış bir tanrı.

Çoğalan sızısıyla mutlu bir yara...

Öyle misin; mavi gözlü sarı saçlı yoldaşım?..
öyle bıraktığım gibi misin?
gerçeği yakmada hala usta mısın?
yoksa çırak mı yanar kendi yalanında...

Saçlarıma dolanan aydınlığımsın,
somutlaştıramadığım tek imgemsin şiirde,
anlattıkça eksilen tek anlam!,
anlattıkça eksilen tek anlam...

Hala bıraktığım gibi misin?
Yoksa beni bıraktığın gibi mi?

kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma?
Kaç mevsimsiz kar(!) düştü benim toprağıma?

Hala bıraktığım gibi misin?..

Umut Altınçağ

çok uzun zaman, bunları yazabilmek için neler yaşamıştı diye merak edip durmuştum...

bir de dinlemek var onu,
dur sana link vereyim, dosya depolama sitelerinden birinde duruyor...

Çay bardağında
Bırakılan dudak payı
Kadar bile
Uzak kalamam
Gözlerine

Yakın olsun isterim
Ellerime ellerin
Yanındaki beton binaya
Yaslanması gibi
Köhne bir evin

Seni bir çivi
Gibi çaktım
Çünkü beynime
Ve toplayıp
Bütün kerpetenleri
Attım denize

sunay akın...

Bir ıslık çalışmıştık öbür dünya için
bir işaret, tanımak için birbirimizi.
Çalmayı deniyorum umarak
Çoktan ölmüşüz hepimiz de farkında değilmişiz.

eugenio montale

en beğendiğim şiir profilimde var buraya kopyala yapıştır üşendim :S

Gökte bulut ufacık
Hem ufacık hem akçacık
Böldüm oldu kırk parçacık
Ebem tarhana sermiş göğe
Tarhanamı yemeyin kuşlar
Söylerim sizi ebeme

of ben kurutmuşum kapamışım başlğı

nereye elini atsan kuruyo zaten
şu benim göbeğe de bi el atsana gjhgfj

:))

senin göbeeeni yirim ben