ikilem üzerin kurulu bir dünyada yaşıyoruz hepimiz... kendimizle çelişyoruz ve hatta kavga ediyoruz çoğu zaman... kendim hep en kıymetsiz oldum kendime... oysaki asıl önemli olan ben olmalıydım sen değil... çünkü ben olmadan senin varlığının bir önemi olmayacaktı bende.. ne seni tanıyacaktım.. ne de tüm olanları yaşayacaktım... giderken ardına bile bakmadın ya.. anladım o zaman nasıl bir yola gittiğini.. gözlerinin nasıl bensizlik bürüdüğünü... yine sendin önemli olan hem benim için hem de senin... ikimiz bi tek bunda hemfikirdik zaten.. sen önemliydin.. bense senin öneminle yaşıyordum(!)... yaşıyor muydum(!)...

işte bunu hiç merak etmedin sen.. hep karar verdin.. uyguladım.. hep düşündün.. düşünmüş oldum.. hep söyledin söylemiş oldum.. hep istedin istemiş oldum....

benim düşündüğüm, söylediğim değersizdi... çünkü sendin sahip bense belki de köpek....

içimdeki fırtınalara sebep olan sendin... fırtınayı başlatan da sen... hakim olamayıp .. neyse... bu bende kalsın.. çünkü sen unutmuşsundur ... sen beni unuttun bile.. ettiğin tüm yeminler söylediğin tüm sözler hala sıra sıra aklımda.. ama değmezmiş inanmaya... değmiyor belki de akılda tutmaya...

yine de acı benim acım sanane!...

senin nasılsa acın yok...

dokunduğun eller senin olsun... sen de ellerin...

umarım ben el olunca için yanmaz..

döndüğün her sokakta bi tokat gibi çarpıcaksa rüzgar çarpsın bırak silkelen bi...

ve ben yokum hayatında.. benden bişey de bırakmadın ya zaten... toplaycağım darmadağın olmuş çok kırık var...

yaklaşma, dokunma sakın bi daha!

iyiki zamirler var...çok güzel olmuş...SEN mi yazdın?

kim yazdıysa eline sağlık...

evet ben yazdım.. teşekkür ederim

çook güzel olmş tebrikler

düzeltmeden yazdım devrik olabilir... kusura bakmayın artık

eline sağlık..

yazı çok güzel olmuş eline sağlık valla...ama kim üzdü kim bu kadar canını yaktı senin??sölede alalım ifadesini hemen!...

O kadar içten yazmışsın ki..insan bişeyler yazmadan geçemiyor... o kadar güzel tercüme etmişsin ki..benimle aynı hisleri paylaşan birileri varmış dedim..Biz belki onlara insanlık voltası atmayı öğretemedik ama onlar bize vefasızlık turları atmayı, acıyı, hüznü, tuzu ta içimizi yakan gözyaşlarını,bitmek bilmeyen geceleri ve herşeyden önce büyümeyi öğrettiler.Belkide tek istemediğimiz hemen büyümekti, seni bilemem ama ben en çokta bunun için kızıyorum o insanlıktan, aşktan, dünyadaki güzel olan hiçbir değerden nasibini alamamış insanlara içimizdeki çocuğu öldürdürdükleri için....

teşekkür ederim arkadaşlar.. en azından uzun bi süredir ara verdiğim yazılarıma geri döndüm...

yüreğine sağlık canım..çok içten yazmışsın...çok duygulandım....

hayatımıza hiç düşünmeden sokmamalıyız belki de insanları... belki de çelişiyorum aşk böyle bişey aslında.. mantığın yeri yok... acıtıyor.. kendi kendini bile tanımaz ulan ben naptım ki şimdi diyorsun.. bu ne yahu.. gittiğinden beri yaptıklarında bi anlam aramak boşa.. çünkü bulamıyorsun.. işte çelişki... işte yine çelişkim kendimle.. sanki ben ben değilim.. ben sen olmuşum.. ama sen yoksun... o zaman ben neyim, kimim?

devrik cümlelerinde çok güzel olmuş bence!:) ellerine sağlık

evet cümlelerin devrik olduğunun ben de farkındayım. Zaten değiştirmeden yazdığımı belirtmiştim.

süper olmş ellerine sağlıkkk....

hissettiklerini cok ii aktarmıssın.direk yazıp ekledıgınde belli hatalar var bazı cumlelerde ama samimi bi hava vermıs bence bu.
yazı guzelde guzel olmasına anlatılanlar hıssettıklerın hıcte guzel diil.bu kadar kendınden bıseler vermek cok gereksız.karsındakıne deger vericeksin tabı hatta bazen kendınden bıle onemli olcak o kişi ama kendi fikirlerin kendi duygularnda olcak.
gerci bole deniyor ama uygulamak ne kadar da zordur bilirim.bilmiş bilmiş konusur ınsan ama aşka dusunce hersey ucar gıder bi bakmısın ipler falan kalmamıs elınde.
yazıyı okurken sebnem ferah sigara calıyodu.tamda uymus sarkı yazıya sımdı farkettım:))

aynı şarkıdaki gibi... tılsımını kaybetti.. artık geç.. kurtaracağın şeyleri toprağa gömmüştün hatırlıyor musun... istediğin kadar eşele.. eskisi gibi çıkmayacak ki o toprağın altından.. üstü çizik.. belki büyük bi parçası kırık.. yapıştırsana hadii.. geç kaldığının farkına varmadın mı hala...

geç.. ne desem ne yapsam boş.. çünkü sözlerinin anlamı kalmadı ki.. duymak bile işkence.. içimdeki yarayı daha da kanatıyor.. konuşma! susma da...

git artık.. git... bıraktığın gibi... önceden olduğu gibi git hadi...


gördün mü hiçbir şey bıraktığın gibi değil.. o kadar çok şeyi yıktın, yaktın ve gittin ki.. anlamsız yaptığın herşey .. küçülme yeter.. git artık...

Farkındayım içimde tükenenlerin.. elimden gelmeyen, gelse de geri teptiğim herşeyi topladım bir köşeye.. gözümden uzak olsunlar istiyorum.. gördükçe daha dikenli geliyor yaprakları.. neden yapmadım.. neden yapmadı sorgusu karıştırıyor zihnimi..

Neden sorusunun cevabını da biliyorum aslında... Yüzleşmek tembelliğinden yine.. belkide korkumdan.. umrumda da değil... içimdeki yara kanıyor, bunu hissediyorum ya yetmez mi.. fazlasıyla..

Bazen dar geliyor çimde dinmek bilmeyen acı taşıyor yüzüme bulaşıyor ordan gözlerime.. farklı bakıyorum sanki ışık yok.. kısılıyor gözlerim git gide ufalıyor.. gözlerimden dışarı akmıyor çoğunlukla yaşlar içime akıtıyor sanki bana düşmanmış gibi... bedenim zarar görmeye başlıyor... içten içe çürüyor muyum ne?

Hissediyorum çürüdüğümü.. elimde kalan bir tek bırakıp gittiği gündeki bakışlar ve kaybedişim kendimi...

gözünü bensizlik bürümüş tuttum bu lafı ellerine sağlık cok güzel olmus gercekten