Bu, 13 yaşında bir 'meleğin' hikâyesidir! Monica Andrea Loret de Mola Bara, Peru asıllı hekim bir anne babanın kızı. Birleşik Devletler'de, Florida'da yaşıyor. Her yıl ziyaret ettiği anavatanı Peru'da, çocukların içinde bulunduğu yoksulluk koşullarıyla neredeyse tek başına mücadele etmeye son derece kararlı. Monica, bu yıl da Lima'da çocuklarla birlikteydi...
» Perulu yoksul çocuklara yardım etme fikri nasıl doğdu?
Birkaç yıl önce, Birleşik Devletler'de, benim yaşadığım çevrede, hiç kimsenin Peru'daki yoksul çocuklarla ilgili hiçbir şey yapmadığını fark ettim. 'Niye kimse onlara yardım etmiyor' dedim ve benim yapabileceğim bir şeyler olduğunu düşündüm.
» Lima'daki yoksulluğa ilişkin seni en çok etkileyen şey ne oldu?
İnsanlar inanılmaz kötü koşullarda yaşıyor. Gezdiğim yoksul mahallelerde bir damla su yok, anne ve babaların çocuklarına basit bir gömleği bile alacak paraları yok. Yenisi alınamadığından üzerlerine küçük gelen giysilerle dolaşıyorlar. Pek çok ayak-kabısız çocuk gördüm. Geçen yıl Peru'ya geldiğimde, büyükbabam beni Las Vinas'taki bir okula götürdü. Gördüklerim, inanılmaz şeylerdi. Sınıfların penceresinde cam yok, kapı yok! Çatıda ise kocaman delikler var. Sınıflarda sıra yok... Çok üzüldüm. Birleşik Devletler'e dönünce para toplamaya karar verdim...
» Toplayabildin mi?
Evet, 4 bin doların üzerinde para topladım.
» Nasıl topladın bu kadar parayı?
El yapımı küçük ahşap kutular boyadım. Çukulata, şeker, ev yapımı kek gibi şeyler sattım. Kolye küpe gibi takılar yapıp sattım. Bir de çocuk bakıcılığı yaptım...
» Çocuk bakıcılığı mı?
Annemin, küçük çocuğu olan birçok arkadaşı var. Onlara Perulu yoksul çocuklara yardım etmek için çocuklarına bakabileceğimi söyledim. Onlardan 20 ile 40 dolar arasında para aldım. Sonra, bizim okulda, müdürümüz küçük bir kavanozla yıl boyunca sınıflarda para toplamama izin verdi. Bu şekilde okulda 400 dolar topladım. Sonra babam da aynı yöntemle, çalıştığı klinikteki hastalarından yaklaşık 2 bin dolar topladı.
» Bu topladığın parayla kendine bir şeyler almak hiç aklından geçti mi?
Elbette ama bu para öncelikle Perulu çocuklara aitti, hep bunu düşündüm.
» Florida'ya döndükten sonra da para toplamaya devam edecek misin?
Kesinlikle! Çünkü Peru'daki yoksulluğu gördükten sonra artık duramam. Ben küçükken dünyadaki bütün çocukların benim gibi yaşadığını düşünürdüm. Herkesin giysisi, yatağı ve içecek suyu olduğu zannederdim. Dünyada bu kadar çok yoksulluk olduğunu bilmiyordum.
FIDEL CASTRO RUZ
» Çocuklar seni çok seviyor...
Evet, hep bana sarılıyorlar. Çok mutlu oluyorum.
» Gelecekte hiç politikacı olmayı düşündün mü?
Politika çok sıkıcı bir şey ama yine de şimdi yaptığım gibi bir şeyler yapabileceksem politikacı olurum. Başkan Alan Garcia'yla görüşe-bilseydim, ona Peru'daki yoksullara yardım etmesini söylerdim.
» Bush için neler söyleyeceksin?
Artık savaş çıkarmaya son versin. Bence sadece petrol için savaş çıkarıyor. Savaş çok kötü bir şey. Çocukların annesiz babasız kalmasına neden oluyor. Bush da biliyor ki, bombalar oyuncak değil.
» Kendini büyük bir insan gibi hissettiğin oluyor mu hiç?
Bence yaşıma uygun şeyler yapıyorum. Arkadaşlarımla oyun oynuyorum, sinemaya gidiyorum...
» Erkek arkadaşın var mı?
Hayır. Ben daha küçüğüm. Henüz zamanı değil (gülüyor).
» Kitap okumayı seviyor musun?
Evet, hem de çok. Ejderhalarla ya da perilerle ilgili kitaplara bayılıyorum.
» Niye?
Çünkü, onlar çok güçlü. İstedikleri her şeyi yapabiliyorlar. Ben de onlar gibi olmak isterdim. O zaman daha çok yoksul çocuğa yardım ederdim.
» Bu söyleşiyi birçok kişi okuyacak. Okuyuculara neler söylemek istersin?
Lütfen bana yazsınlar. Dünyadaki yoksulluğa son vermek için gerçekten herkesin yapabileceği bir şeyler var... (andrealm(5)tampabay. rr. com) •Living In Peru, 8 Ağustos 2007 (özet çeviri: Işıl Çobanlı)
eklemek istediğin ipuçlarını aralarına virgül koyarak sırala: 
web sayfana ekle
arkadaşlarına gönder
favori başlıklarına ekle