2004 yapımı Zach Braff'ın yönettiği ve aynı zamanda Natalie Portman ile oynadığı bağımsız amerikan filmi...
coldplay don't panic ile film ilk girişinde kalbinize açılıyor..sıradan bi senaryo, vurucu replikler yok ama başka bişi var beni benden alan bu filmde.fransız filmi tadında desem değil, eternal sunshine of spotless mind tadında desem o da değil tam olarak yakın olsalar dahi..
sadelik, saflık var her diyalogta, ağlatmadı beni ama boşluğa götürdü hayatı sorgulattı özellikle ev ve aile kavramı üzerine konuşulanlar o kadar vurucu ve gerçekçi geldi ki..
yağmuru tekrar seviyosunuz bu filmde, şömineyi tekrar..akan burna bakış açınız değişiyor..çocukluk anıları, aşk, ev, aile şerit şerit geliyor birbirine giriyor bulanıklaşıyor..
izlemediyseniz kaçırmayın..izleyenler varsa da nasıl buldunuz?

sakin, güzel bir filmdi diye hatırlıyorum. ama filmden anlatacak bir hikayem yok. müzikleri de güzeldi

frou frou- let go şarkısı ile içime akıyor sanki:

guzele benziyo.. izlenecek filmler listesine yazim hemen :)

Turkcesini bulamadım malesef ama filmden şu kısmı özellikle paylaşmak istedim:
Largeman:You know that point in your life when you realize that the house that you grew up in isn't really your home anymore? All of the sudden even though you have some place where you can put your stuff that idea of home is gone.

Sam: I still feel at home in my house.

Largeman: You'll see when you move out it just sort of happens one day one day and it's just gone. And you can never get it back. It's like you get homesick for a place that doesn't exist. I mean it's like this rite of passage, you know. You won't have this feeling again until you create a new idea of home for yourself, you know, for your kids, for the family you start, it's like a cycle or something. I miss the idea of it. Maybe that's all family really is. A group of people who miss the same imaginary place.

soundtrack'i de çok başarılı çok..

zero 7
frou frou
the shins
remy zero

bi zahmet türkçeyede çevirsene

kendim çevirdim aceleyle bi yere yetişmem lazım işinizi görür umarım:)

Largeman: Hayatında içinde büyüdügün evin artık senin gerçek evin olmadığını anladığın bi nokta vardır, bilirsin..Eşyalarını koyabilecegin bir yerin olsa dahi aniden ev kavramın gitmiştir..

Sam: ben hala kendimi evde hissediyorum..

Largeman: tasındıgın zaman goruceksin bi şekilde bir gün oluyor ve sadece gidiyor..ve asla geri alamıyorsun..Bu, sanki hiç var olmayan bi yere özlem duymak gibi..yani bu yolculuğun bir çeşit ayini gibi, bilirsin..Bu duyguya cocukların yeni ailen için kendin yeni bir ev kavramı yaratana kadar sahip olamayacaksın..bi çeşit dönüşüm gibi bi şey.. Bu kavramı özlüyorum..Belki de gerçekte aile dediğin şey bu: aynı hayali yeri özleyen bir grup insan..

emre aydın şarkısıyla filmin görüntüleri >>>

neden görünmüyo video yotube de gayet görünüyo ama :(
http://www.youtube.com/watch?v=C1FN5vLCEKQ

zach braff'ın (yönetmen olarak) ilk uzun metrajı olması sebebiyle önemli film, ama çok da akılda kalıcı bi yönü yok açıkçası. romantik film severlerin ilgisini çekebilir, natalie portman sevenlerin de tabii ki..